از نبردي سخت باز مي گردم
با چشماني خسته،که دنيا را ديده است
.بي هيچدگرگونياما خنده ات که رها مي شود
پروازکنان در آسمان مرا مي جويد
تمام درهاي زندگي را به رويم مي گشايد
عشق من،خنده ي تو
در تاريک ترين لحظه ها مي شکفد
و اگر ديدي به ناگاه
خون بر سنگ فرش جاري است
بخند،زيرا خنده ي تو ،براي دستان من
شمشيري است آخته
نان را هوا را بهار را از من بگير
اما خنده ات را هرگز
تا چشم از دنيا نبندم
(
پابلو نرودا)+ نوشته شده در سه شنبه هفتم خرداد 1387ساعت 13:50 توسط نازنین دختر
|
