لبخند بهانه ای برای زنده ماندن

مانده تا برف زمان آب شود

مانده تا بسته شود آن همه نيلوفر وارونه ي چتر

نا تمام است درخت

زير برف است تمناي شنا کردن کاغذ در باد

و فروغ تر چشم حشرات

و طلوع سر غوک از افق در ک حيا ت

مانده تا سيني ها پر شود از نسبت سنبوسه وعيد

در هوايي که نه افزايش يک ساقه طنيني دارد

ونه آواز پري مي رسد

از روزن منظومه ي برف

تشنه ي زمزمه ام

مانده تا مرغ سر چينه ي هذياني اسفند صدا بر دارد

پس چه بايد بکنم

من که در لخت ترين موسم بي چهچه ي سال

تشنه ي زمزمه ام

بهتر آن است که بر خيزم

رنگ را بر دارم

روي تنهايي خود

نقش مرغي بکشم

سهراب سپهري