لبخند بهانه ای برای زنده ماندن

شور و شيداي عشق

یکي مي گه عشق مسخره ترين حالتي است که دل به خود مي گيرد

وديگري عشق را سبب پيداش دل مي داند

اگه عشق مسخره است پس چرا دل به وروداش خوش آمد مي گه

چرا رنگ نگاش فرق مي کنه

و چرا حس وحالش عوض مي شه

اگه عشق اساس دل پس چرا دل رو ويرون مي کنه

چرا خواب رو از چشاي دل مي گيره

چرا يه ترس شفاف هميشه همراه دل

شايد مي ترسي بهش نرسي يا اصلا از فرداي عاشقي مي ترسي

شايدم چون شنيدي عاشقي دو روز واسه واسه روز سوم دلت مي ترسي

مي ترسي چه جوري دلت رو خاک کني

هر چي که واست قشنگ بود ازشون خاطره ساختي

حالا داره آتيشت مي زنه

تا يادت مياد دلت نمياد عشق ات رو از ياد ببري

ولي مگه مي شه بايد فراموشش کني

بايد فکر امروز ديروز مي کردي

عشق قشنگه

مخصوصا واسه دلي که خسته

ولي بدي هم داره

اين که هيچ موقع آخرش قابل پيش بيني نيست

يکي به معشوقه اش مي رسه

يکي توي وسط راه ازش دل زده ميشه

اون يکي مشکلات نمي زاره آخر عشق اش هموني باشه

که موقع شروع پيش بيني کرده بود

يکي هم پشيمونه از اين که چرا با عشق صادق اش همراه نشد

غير اولي همه ي اينا يعني شکست يعني شکستن

شايدم يعني گول خوردن